Żywa biblioteka

Byłam w ostatni piątek książką w Żywej Bibliotece. Biblioteka otworzyła swoje podwoje w mieście powiatowym na Dolnym Śląsku, w Zespole Szkół Ogólnokształcących.  Zacznę może od końca. Pani Dyrektor wręczając nam na zakończenie pięknie wydrukowane podziękowania była lekko zielona. Bo jeszcze nie zdążyliśmy opuścić murów szacownej instytucji oświatowej a już się w mieście „gotowało”.

– Co to za ludzi wpuszczono do szkoły!!!!!!!!!!!!!!!

Więc teraz ja – co to za człowiek! – ( sprawdziłam rogów i ogona nie mam) powiem wam jak było.

Byłam książką pod mało orginalnym  tytułem „matka geja”. Młodzież była w wieku 17-18 lat i przysiadała się grupowo po 3-5 osób. Niewiele osób miało pytania. Siadali i patrzyli. Ciężar komunikacji spoczywał na mnie. Ponieważ nie wiedzieli od czego zacząć ja zaczynałam standartowo od pytania – czy wiedzą jaki jest procent osób homoseksualnych w społeczeństwie? I to nie tylko w Polsce ale ogólnie bo rasa, religia, czy narodowość nie ma na to wpływu. Statystyka wykazała mam, że w każdej klasie musi być co najmniej 1 osoba homoseksualna ale oni nikogo takiego nie znali. Dlaczego? To było ciągnięcie za język, żeby móc pomówić o przyczynach ukrywania się osób LGBT.

Padło oczywiście pytanie o moją reakcję na wiadomość, że syn jest gejem, o to czy znam partnera i lekkie zdziwienie na wiadomość, że mieszkaliśmy troje pod jednym dachem. Zapytano mnie również czy nie kocham teraz syna mniej – jak już wiem, że jest gejem. Muszę powiedzieć, że dopiero  Jaś- mój prywatny gej psycholog – uświadomił mi jak ważne było to pytanie. Ja zareagowałam na nie zupełnie odruchowo zdziwieniem i pytaniem -jak to, co ona przez to rozumie. No czy nie kocham syna mniej!!! Odpowiedż na to – nie kocham w moim dziecku jego preferencji seksualnych tyko jego osobowość, to kim jest. I jestem z niego bardzo dumna. Przerobiliśmy jeszcze t.z. „afiszowanie” się osób LGBT ale to na pewno powinnyśmy jeszcze dopracować. Miałam ze sobą nasze ulotki i trochę książek ale nikt nic nie chciał wziąć. W sumie czułam się bardziej jakbym prowadziła przyspieszony kurs wiadomości o osobach homoseksualnych niż jako matka , która dzieli się swoimi doświadczeniami z posiadania dziecka geja.

Reklamy

Moja Wigilia…..

choinki

Każda matka ma plany dotyczące swojego dziecka.
Mój syn jak się urodził był taki śliczny, zawsze uśmiechnięty i wszędzie było go pełno.

Ja byłam taka szczęśliwa,że go mam.
Wyobrażałam sobie, że jak już dorośnie, skończy studia, to któregoś dnia przyjdzie do mnie i powie, że się zakochał . Potem będzie oczywiście ślub
a po ślubie jak to zazwyczaj bywa po jakimś czasie zostanę babcią.

Mój syn obecnie jest na studiach. Wszystko toczy się swoim trybem,
tylko ja mam już inne marzenia.

6 lat temu jak co roku zasiadłam do wigilijnego stołu z moja najbliższą rodziną, synem,siostrą i jej dziećmi oraz naszą mamą. Znalazło się również miejsce dla znajomego, który nie miał z kim spędzić Wigilii.
W trakcie kolacji, a w tamtym roku udało mi się przygotować 12 tradycyjnych potraw, mój syn skierował do obecnych przy stole pytanie:

– A co zrobilibyście jakbym powiedział Wam,że jestem gejem? –

całe szczęście ,że nie jadłam w tym momencie karpia!
Świat mi zawirował, straciłam słuch, bo nic do mnie nie docierało,
nie do końca rozumiałam o co pyta moje dziecko. Przez moment czułam się tak, jakbym tylko ja siedziała przy stole. Widziałam tylko biały obrus przed sobą.
Nie potrafiłam nic mu odpowiedzieć. Kołatała mi po głowie jedna myśl :
jak to, to ja nie będę miała wnuków?!

Z zamyślenia wyrwał mnie głos mojej mamy, który przerwał ciszę jaka zapadła przy stole:

– Nieważne co powiesz, zrobisz, bez względu na wszystko, ja zawsze będę Cie kochała….
– myśl jak błyskawica przeszyła moją głowę:  TO POWINNY BYĆ MOJE SŁOWA, TO JA TO POWINNAM TO  POWIEDZIEĆ, a zrobiła to babcia.
A ja cóż, zadałam pytanie w stylu: „ czy jesteś pewien,że jesteś gejem? Tylko na to wtedy było mnie stać.

Do dzisiaj nie mogę sobie darować, że mój ukochany syn nie usłyszał wtedy ode mnie, że go kocham mimo i ponad wszystko, że nic nie jest ważniejsze od tego, że jest moim dzieckiem, i że chcę aby był szczęśliwy.

Ja chcę aby był szczęśliwy, nawet wtedy kiedy jego wybory są inne od moich marzeń i oczekiwań. Ma do tego prawo.

Tak, mój syn jest gejem, nie ma ogona i rogów. Jest świetnym facetem.
Jest kochany i szczęśliwy.
Skąd to wiem?, powiedział mi o tym.
Ja również często mu mówię o tym, że bardzo go kocham.

A moje marzenia?
Marzę teraz  aby  był szczęśliwy ze swoim partnerem, nigdy nie doświadczył przemocy i nietolerancji, aby mógł żyć w świecie wolnym od uprzedzeń
i nienawiści.

Wigilię w tym roku również spędzimy razem.
Żałuje tylko, że nie będzie z nami jego partnera.

Napisałam to wszystko po to, aby nikt, jeśli przydarzy mu się podobna sytuacja niczego potem nie żałował.
Takich Wigilii jest dużo, bo przecież mój syn nie jest jedynym gejem
w Polsce.

 

Brudny róż

Przedwczoraj kurier dostarczył mi przesyłkę z księgarni. Byłam chora, ale postanowiłam rzucić okiem na tekst. Wzięłam książkę do ręki i odłożyłam ją …, kiedy skończyłam czytać. Pochłonęłam zawartość jednym tchem. Już dawno mi się coś takiego nie zdarzyło.

Minęły dwa dni, a ja wciąż jestem w tamtym świecie.

Wyznania transseksualnej dziewczyny porażają swoją autentycznością. Każda chwila z przeżyć dziecka, które uświadamia sobie, że coś tu nie gra, że jest inaczej, jak ona czuje, jej ból i samotność – o tym opowiada Kinga w swoich najwcześniejszych wspomnieniach. Cały okres szkoły podstawowej i jej życie w cielesnej powłoce chłopca jest jednym wielkim cierpieniem. Cierpieniem w samotności. Bo nikt jej nie rozumie, nikt nie wie, co ona czuje, co przeżywa. Nawet rodzice długo nie orientują się w jakiej trudnej sytuacji jest ich dziecko.

Czytam i przeżywam z Kingą każdą chwilę jej cierpienia. Brak tolerancji, poniżenie, wyszydzanie, ośmieszanie, brak koleżeństwa, upokorzenia – to wszystko działo się w środowisku takim, jak nasze. Nikt tego nie zauważał, nikt się nie przeciwstawiał. Nagle zdaję sobie sprawę z tego,że nigdy nie będę w stanie wyobrazić sobie tego, co Ona przeżyła. Mogę tylko przypuszczać, jakie to piekło.

To opowiadanie nie zostało wymyślone. To dzieje się naprawdę. To jest prawdziwe życie młodego człowieka. Prawdziwe do bólu. To może się zdarzyć w każdym środowisku, każdej szkole podstawowej i gimnazjalnej.

W moim odczuciu lektura tej książki przez studentów pedagogiki, przyszłych nauczycieli, wychowawców uchroniłaby niejedno dziecko przed traumą, a nawet tragedią. Ale i rodzicom małych dzieci przydałoby się poznanie świata wewnętrznego dorastającego dziecka. Wzbogaciłoby to świadomość, że to może się przytrafić każdemu dziecku . Ich własnemu też.

Ta książka zachęca do głębokiej refleksji nad człowiekiem i jego ułomnościami, nad brutalnością świata, podłością zachowań ludzkich w stosunku do drugiego człowieka.

Jestem pełna podziwu dla autorki za jej odwagę. Bo wiele trzeba odwagi by wpuścić innych ludzi w swoje najintymniejsze miejsca ciała i duszy.

I trzeba talentu, by zrobić to tak prosto, uczuciowo i emocjonalnie jak zrobiła to Kinga.

Kingo, jesteś wielka !

Tutaj można kupić tę książkę : BONITO

Tutaj jedna z recenzji tej książki.

http://news.o.pl/2015/11/09/kinga-kosinska-brudny-roz-wydawnictwo-nisza/#/

 

I można NORMALNIE!!!

 

Byłam w dziwnym miejscu. W dziwnym dla mnie, bo przyjechałam z Polski. Byłam na ślubie dwóch dziewczyn (jakby ktoś miał wątpliwości, to dziewczyny brały ślub ze sobą) w Stanach Zjednoczonych.  Właściwie wiedziałam, że uroczystość będzie inna, ale nie wiedziałam, co to znaczy. W głowie miałam wyobrażenia z książek i filmów, w pamięci szukałam wspomnień z innych ślubów. Dziewczyny są różnonarodowe, polsko-amerykańskie, przypuszczałam, że może to rodzić zaskakujące sytuacje. Czekałam. W niepokoju. Ślubem zarządzały koordynatorki i kierowały gości na różne poziomy hotelu, w którym odbywała się uroczystość. Na dziesiątym piętrze, na pięknym tarasie zgromadziło się blisko 100 osób i wszyscy oczekiwali o 17.00 na panny młode. W pierwszej chwili pomyślałam, że spotkanie jest zbyt wyreżyserowane, bo podano rozkład godzinowy, wyraźny był „plan działań”, ale przecież u nas wygląda to tak samo, tylko że wykonujemy te czynności mechaniczne. Plan działań jest oczywisty/ kościół lub urząd, a dalej dom weselny. W tym względzie żadnej różnicy nie ma. Punktualnie przyszedł pastor, który uroczystość zaślubin celebrował.  Mówił dużo i wesoło. I o miłości i o Bogu. Ale nastrój był bardzo podniosły. W kolejności na „scenę  działań ślubnych” wchodzili wszyscy bohaterowie wieczoru. Najpierw matki, piękne i uśmiechnięte. Potem druhny w eleganckich,  jednakowych sukniach, następnie ojcowie wprowadzili panny młode. Amerykańskim zwyczajem oblubienice składały przysięgę wygłaszając  napisane przez siebie mowy.  Ja widziałam przede wszystkim miłość. Wszystko było piękne i  wzruszające.  Po części oficjalnej gości „skierowano na drinka”, a panny młode, rodzice i druhny poszli na plażę zrobić plenerowe zdjęcia.  Podczas sesji  obcy ludzie podchodzili i gratulowali „zamążpójścia”, życzyli powodzenia. Było to bardzo ważne dla polskich rodziców, którzy z ogromnym niepokojem przyjmowali ten obcy świat.  Po sesji i drinku wszyscy wrócili na taras i podano poczęstunek i rozpoczęły się tańce, które trwały nieprzerwanie do końca przyjęcia. W nocy,  w szpalerze zimnych ogni  dziewczyny  pożegnały się  i opuściły gości. I co, byłam na normalnym przyjęciu.  Para młoda piękna, uroczystość doniosła, tańce znakomite. Ziemia się nie rozstąpiła, wody Oceanu Atlantyckiego nas nie zalały, diabły rogate po nas nie przyszły. I można NORMALNIE!!!

Dorlle

PS z tym „pójściem za mąż” i „ożenkiem”, musimy się po polsku, językowo uporać, ponieważ te formy mają wpisaną heteronormę.  Można pójść za mężem, który jest bardzo mężny lub „otoczyć się żoną”.

Musimy nad tym popracować lub po prostu Just married Czytaj dalej

Chrześcijanstwo a homoseksualizm

” Wiele osób zastanawia się czy można pogodzić orientację homo- lub biseksualną z wiarą chrześcijańską. Z ambony słyszą bowiem, że związki jednopłciowe to grzech i zagrożenie dla „prawdziwej rodziny”. Jednak nie wszyscy kapłani, czy ogólnie ludzie wierzący, zgadzają się z tym poglądem. Należy pamiętać, że Kościół ewoluował na przestrzeni wieków i nadal (powoli) się zmienia. Niegdyś teorię heliocentryczną uważano za herezję, a w czasach hiszpańskiej inkwizycji w imię wiary stosowano tortury. Natomiast cytatami z Pisma Świętego, wyjętymi z kontekstu i zinterpretowanymi zbyt dosłownie, posługiwano się także w celu zatrzymania emancypacji kobiet czy osób czarnoskórych.

Na szczęście, pojawia się coraz więcej wspólnot otwartych na osoby LGBT. W Polsce istnieją trzy: Polska Wspólnot Episkopalna, Reformowany Kościół Katolicki oraz Zjednoczony Kościół Chrześcijański. Można się tam spotkać nie tylko z przyjaznym podejściem i brakiem homofobicznych kazań, ale także otrzymać sakramentalne błogosławieństwo związku czy po prostu wziąć ślub przed ołtarzem.

Kościół rzymskokatolicki również nie jest tak zamknięty, jak się wydaje. Sam papież Franciszek zasłynął pytaniem: „Jeśli ktoś jest homoseksualny i poszukuje Boga oraz ma dobrą wolę, to kim ja jestem, by go osądzać?”. Wcześniej, tuż po jego wyborze, kilku biskupów i kardynałów mówiło o potrzebie otwarcia się na osoby LGBT. Nieżyjący już kard. Carlo Maria Martini z Mediolanu podkreślał, że Kościół nie powinien sprzeciwiać się prawnej rejestracji związków par jednopłciowych, gdyż państwo ma za zadanie wspierać osoby, które zamiast przygodnych kontaktów, decydują się na drogę stabilizacji. Poparł też ideę parad równości, uzasadniając , że dla osób LGBT bardzo ważne jest to, aby podkreślić swoje istnienie. Innym przykładem może być kard. Christoph  Schönborn z Wiednia, który bronił wyboru na członka rady parafialnej mężczyzny będącego w zarejestrowanym homoseksualnym związku partnerskim. Nawoływał Kościół do reformy i pełnej akceptacji osób LGBT. Z kolei przewodniczący Episkopatu Anglii i Walii Vincent Nichols podkreślał wartość zaangażowania ludzi w trwałe związki, również te jednopłciowe.

A w Polsce? Co prawda nie ma rzymskokatolickich duchownych, którzy z pełną otwartością głoszą poglądy równościowe, ale to nie oznacza, że wszyscy są tak konserwatywni. Można spotkać się z relacjami osób, które opowiadają o przyjaznej reakcji kapłanów, którym powiedzieli o swojej orientacji psychoseksualnej. Mówią o tym np. członkowie i członkinie grupy polskich chrześcijan LGBT „Wiara i Tęcza”.  Od lat mają swoich zaufanych księży i zakonników, którzy okazują im pełne, choć niestety nieoficjalne wsparcie. Ze względu na dobro duchownych, grupa nie ujawnia ich danych osobowych. Oby kiedyś nastawienie kościoła rzymskokatolickiego zmieniło się na tyle, że każdy kapłan będzie mógł otwarcie głosić równość wszystkich ludzi.

W tym miejscu mogłoby pojawić się pytanie: a co z Biblią? Czy wspólnoty oraz duchowni, którzy wspierają osoby LGBT, odrzucają naukę Pisma Świętego? Nie, odrzucają jedynie jedną z jej interpretacji. Jest to bowiem księga napisana przed wiekami, w zupełnie innym kontekście kulturowo-historycznym i w dawnym języku, który ma swoje wieloznaczności i frazeologizmy. Nawet dziś trudno jest czasem przetłumaczyć coś tak, aby dokładnie oddać sens pierwotnego zdania.

Często też odnosimy się do czegoś oczywistego w naszej kulturze. Gdy ktoś mówi, że „idzie coś zjeść do Maca” wiemy, że chodzi mu o restaurację sieci McDonald’s, a gdy stwierdzi, że „kupił sobie najnowszego Maca” rozumiemy, iż nabył nowy komputer marki Apple. Podobnie było w czasach starożytnych. Gdy Jezus mówi o tym, że „łatwiej jest wielbłądowi przejść przez ucho igielne, niż bogatemu dostać się do królestwa niebieskiego” (Mt 19,24), nie chodzi mu o prawdziwą igiełkę z drzewa, lecz wąską bramę w murach otaczających Jerozolimę. Nazywana była ona właśnie „uchem igielnym”, ze względu na to, że jej wymiary nie pozwalały na swobodny przejazd karawany – trzeba było rozjuczyć wielbłądy i przenieść bagaże samodzielnie. Wniosek jest taki, że Jezus wcale nie twierdzi, że osoba zamożna nie ma szans być zbawioną. Będzie jej jednak trudniej, gdyż bogactwo stanowi dodatkowy ciężar.

Analizując Biblię, należy brać pod uwagę specyfiki kultury żydowskiej tamtego okresu. Jest to istotne np. we fragmencie o Sodomie, tak często przywoływanym jako argument przeciwko homoseksualności. Mianowicie jednym z podstawowych praw tego ludu była zasada gościnności. Przybysza należało chronić nawet bardziej niż członków własnej rodziny. Z tego powodu Lot wydał sodomitom swoje córki zamiast gości, z którymi chcieli oni „poswawolić”, co w tamtych czasach oprócz wartości emocjonalnej miało też wymiar finansowy, gdyż nikt nie chciał żenić się z kobietami, które nie były już dziewicami. Do tego stopnia troszczył się jednak o gości, że nie chciał, aby cokolwiek naruszyło ich godność. Analny seks męsko-męski miał bowiem w owych czasach wymiar upokarzający – zwycięscy wojownicy często gwałcili w ten sposób przegranych, degradując ich do funkcji kobiety, która miała w tamtych czasach, jak wiadomo, niską pozycję. Jest to zupełnie inny kontekst niż związek dwóch kochających się osób tej samej płci we współczesnym rozumieniu. Poza tym, użyte w Biblii słowo, które w tym fragmencie rozumie się jako „uprawiać z kimś seks”, może również oznaczać „poznać kogoś”. Lot był przybyszem, a dodatkowo zaprosił do siebie gości obcego pochodzenia, więc mogło to wzbudzić niepokój w mieszkańcach Sodomy, którzy chcieli po prostu przekonać się, kim są ci ludzie.

Innym wieloznacznym słowem, przez które osoby homoseksualne postrzega się w sposób bardzo krzywdzący, jest „obrzydliwość” z Księgi Kapłańskiej. Często cytuje się fragment o obrzydliwości seksu między osobami tej samej płci całkowicie pozbawiając go kontekstu, a tak naprawdę chodzi tu jedynie o „odstępstwo od rytuału”. Izraelici, uważając się za naród wybrany przez Boga, szczególnie dbali o to, aby chronić się przed wpływami pogan i zachowywać odmienność od nich. Mieli własny pogląd na to, co jest zgodne z porządkiem, czyli czyste, a co nie. Na przykład, ryby powinny mieć płetwy i łuski, więc krewetki lub homary są odstępstwem od normy dotyczącej stworzeń wodnych, które można spożywać. Z kolei ptaki powinny żywić się ziarnem lub owocami, więc te mięsożerne są nieczyste. Podobne normy tyczyły się współżycia seksualnego. Uważano, że to mężczyzna powinien penetrować, a kobieta być penetrowana. Zakłócenie tej normy i postawienie mężczyzny w pozycji pasywnej było zaburzeniem porządku rzeczy. Poza tym, stosunki męsko-męskie były powszechne np. w starożytnej Grecji, więc Izraelici uważali je za naleciałość obcej, pogańskiej kultury. Nie wspominano natomiast o bliskich kontaktach między kobietami , z dwóch powodów. Po pierwsze, ze względu na swą niską pozycję, niewiele znaczyły w tamtejszym świecie. Po drugie, uważano, że między kobietami nie może dojść do penetracji, więc nie jest to „prawdziwy” seks.

W innym fragmencie, owa „obrzydliwość” bywa odnoszona również do transpłciowości. W Księdze Powtórzonego Prawa zawarte są słowa zakazujące noszenia ubioru przynależnego płci przeciwnej (22,5). W analogiczny sposób jak przypadki opisane powyżej, odnoszą się one do obowiązujących norm, traktują o religijnym tabu, a nie czymś, co jest niemoralne samo w sobie. Nie należy rzucać cytatami z Pisma Świętego, aby kogoś wykluczać i obrażać, ignorując kontekst historyczno-kulturowy. Te same normy, które w świecie starożytnych Żydów zakazywały spożywania skorupiaków, tworzenia ubioru z dwóch rodzajów materiału czy obsiewania pola dwoma gatunkami zboża, odnoszą się do współżycia między parami jednopłciowymi i do transpłciowości. Nie obowiązują już one we współczesnym chrześcijańskim świecie, więc należy być konsekwentnym i nie wykazywać się ignorancją przy posługiwaniu się cytatami z Pisma Świętego.

Bibliści nieustannie analizują tą księgę i dochodzą do nowych wniosków dzięki temu, że zdobywają coraz większą wiedzę historyczną oraz językową. Wiele innych fragmentów nabiera dzięki temu nowego, bogatszego znaczenia. Ich analizą zajmiemy się na blogu ponownie za jakiś czas, więc wszystkich zainteresowanych zapraszamy do ponownych odwiedzin. ”

Paulina Dolatowska

Źródła:

Daniel A. Helminiak „Co Biblia Naprawdę Mówi o Homoseksualności (What the Bible Really Says about Homosexuality”). Wyd. URAEUS, Gdynia 2002.

Strona internetowa Wiary i Tęczy: http://www.wiara-tecza.pl/

Film dokumentalny „Zbawienie dla Gejów? (For the Bible Tells Me So)”. Reż. Daniel G. Karslake, 2007.

Broszura „Wiara w kolorach tęczy”

Zacytowałam cały tekst, gdyż wydaje mi się godny uwagi. Jest dobrze napisany.

Cały artykuł jest  tutaj :   Grupa Stonewall  i   Chrześcijaństwo a homoseksualizm

Czego boją się rodzice osób homoseksualnych?

Czego boją się rodzice osób homoseksualnych?

„Córka Pani Anety wiedziała, że jej matka jest bardzo tolerancyjna. Jednak miała obawy przed przyznaniem się do tego, że jest lesbijką. Pan Adam i jest ojcem trójki homoseksualnych synów. W studiu Dzień Dobry TVN opowiedzieli o coming oucie swoich dzieci oraz o tym, co najbardziej przerażało ich, kiedy dowiedzieli się, że ich dzieci stworzą nietradycyjne związki.”

Zobacz program

http://dziendobry.tvn.pl/wideo,2064,n/czego-boja-sie-rodzice-homoseksualistow,99526.html

Kliknij tutaj

Telefon zaufania dla chrześcijan LGBT

Wiara i Tęcza informuje:

„Informuję, że od listopada br. rusza:
Ogólnopolski Telefon Zaufania dla chrześcijan LGBT i ich bliskich, na który można zadzwonić w każdy pierwszy czwartek miesiąca w godzinach od 18.00 do 21.00 pod nr: 22 628 52 22.
Telefon zaufania dla chrześcijan LGBT i ich bliskich udziela anonimowego wsparcia osobom wierzącym, które zmagają się z problemem akceptacji swojej (lub osoby bliskiej) orientacji seksualnej lub tożsamości płciowej w kontekście wiary lub odczuwają inne dylematy z tym związane.
Telefon zaufania działa przy Stowarzyszeniu Lambda Warszawa i jest prowadzony przez członków grupy „Wiara i Tęcza”.
Rozmowa może być również prowadzona na skype: Wiara Tęcza.