Artykuł 18 Konstytucji

Prof. Łętowska: nie trzeba zmieniać konstytucji, by wprowadzić małżeństwa jednopłciowe Łętowska, pierwsza polska rzecznik praw obywatelskich, sędzia Naczelnego Sądu Administracyjnego i Trybunału Konstytucyjnego w stanie spoczynku, brała udział w sesji zatytułowanej „Miłość nie wyklucza” zorganizowanej w drugim dniu VII Kongresu Kobiet. Profesor odnosiła się do art. 18 konstytucji, który często przytaczany jest jako argument przeciwko małżeństwom jednopłciowym.

Pełny tekst : http://www.tokfm.pl/Tokfm/1,103454,18800350,prof-letowska-nie-trzeba-zmieniac-konstytucji-by-wprowadzic.html

Reklamy

Rodzic potęgą jest i basta

Artykuł sprzed 2 lat, który ukazał się w Replice, ale nadal aktualny.

„Mają synów gejów albo córki lesbijki. Od pół roku uczestniczą w warsztatach Akademii Zaangażowanego Rodzica założonej przez Kampanię Przeciw Homofobii.

Mariusz Kurc o Akademii Zaangażowanego Rodzica:

Mój syn napisał mi w liście, że jest gejem. To było pięć miesięcy temu. Usiadłem z wrażenia. Przeczytałem raz, drugi, trzeci, czwarty. Nie, nie to, że świat mi się zawalił. W głowie tłukła mi się inna myśl, słowo honoru: jak on musiał się męczyć, jak on musiał się z tym wszystkim męczyć, dusić się? Ten list noszę od tamtej pory cały czas przy sobie – mówi Edwin, tata 21-letniego Krystiana. Zadzwoniłem do niego i podziękowałem mu, że mi to powiedział. Zapewniłem, że nic się w naszych relacjach nie zmieni i że go kocham. A on, jakby mu ze 200 kilogramów bagażu nagle z pleców zdjęli! Mówił, że było mu źle z tym, że mnie okłamywał. Teraz może już oddychać świeżym powietrzem. Krystian to jest fantastyczny facet. 192 cm wzrostu, przystojny, inteligentny, oczytany. Studiuje, gra na skrzypcach. Każdemu ojcu życzę tak wspaniałego syna.

Potem, szukając informacji o homoseksualności, znalazłem różne fora internetowe. Tak szybko, jak na nie wszedłem, tak i szybko z nich wyszedłem. Ile tam wulgarności, agresji, wyzwisk, obelg. Nie godzę się na to! To są cudowni, normalni ludzie, a w naszym kraju, niestety, nie mogą czuć się bezpiecznie. I ja też ciągle się o bezpieczeństwo Krystiana martwię. Gdy wspomniał mi o Akademii Zaangażowanego Rodzica, postanowiłem przyjść.”

Cały tekst – Odwazciesiemowic.pl  Rodzic potęgą jest i basta

Rekolekcje WiT w Warszawie

Od dawna czekaliśmy na te rekolekcje. Spotkanie z Bogiem. I nie tylko. Nie wiedziałam, jak to będzie. My – rodzice i oni – tęczowe dzieci. Nasuwało się wiele pytań. Jak nas, dinozaurów przyjmą? Czy będzie ktoś z rodziców? Czy ktoś w naszym wieku? Jak się będziemy czuli jako mniejszość heteroseksualna?

No i wszystkie obawy okazały się nieuzasadnione. Przyjęli nas z otwartymi rękoma i sercami. Co prawda z rodziców byliśmy jedyni. Myślimy jednak, że zrobiliśmy dobry początek. Jako mniejszość zarówno heteroseksualna jak i rodzicielska czuliśmy się wspaniale i nie byliśmy dyskryminowani. Wspólne ekumeniczne modlitwy, śpiewy i zabawy wypełniły nam czas. A warsztatowe podejście do tematu Boga pozwoliło wszystkim na wypowiedzi. Msza Sw prowadzona przez księdza przybliżyła nas jeszcze bardziej do Boga i zbliżyła ze wszystkimi. Miałam wrażenie, że po raz pierwszy jestem w grupie ludzi, którzy wiedzą po co przyszli do kaplicy. Zupełnie inne odczucie niż na mszy coniedzielnej…

Czas zleciał szybko. Żal było się rozstawać. To było piękne spotkanie. Zarówno z Bogiem, jak i z tęczowymi dziećmi. Ciężko mi jest opisać to wszystko. Ale wiem, że wyjechałam z rekolekcji lepszym człowiekiem.

Zachęcam więcej rodziców do uczestnictwa w rekolekcjach grupy Wiara i Tęcza.

Dana

Filmy, które warto obejrzeć

„Na zawsze Laurence”, Xavier Dolan, 2012 USA

W trzydzieste urodziny Laurence wyjawia swojej dziewczynie, że czuje się kobietą. Oboje stawiają czoła procesowi korekty płci.

„Skowyt”, reż.Rob Epstein , Jeffret Friedman, 2010 USA

Portret młodego Allena Ginsberga, homoseksualnego poety i lidera pokolenia bitników.

„Wszystko w porządku”, reż. Lisa Cholodenko, 2010 USA

Film śledzi losy Nic i Jules, kobiecej pary w średnim wieku, która na przedmieściach Los Angeles wychowuje dwójkę nastoletnich dzieci.

„80 dni” , reż. Jon Garano, José María Goenaga, 2010 Hiszpania

Przed wielu laty Axun i Maite łączyła nastoletnia przyjaźń. W wieku emerytalnym drogi kobiet znowu zaczynają się krzyżować, wplątując bohaterki w coraz to bardziej skomplikowaną relację.

„Modlitwy za Bobbiego”, reż Russell Mulcahy, 2009, USA

Historia Bobby’ego, młodego geja, który próbuje uzyskać akceptację głęboko wierzącej
matki.

„Samotny mężczyzna”, reż. Tom Ford, 2009 USA

Historia Georga, profesora uniwersyteckiego, który stracił partnera, swoją największą miłość.

„I Love You Phillip Morris”, reż. John Requa i Glenn Ficarra, 2009, USA

Film przedstawia prawdziwą historię Stevena Russella, wzorowego męża i ojca, który trafia do teksańskiego więzienia, gdzie zakochuje się w koledze z celi.

„Obywatel Milk”, Gus Van Sant, 2008 USA

Historia Harveya Milka, amerykańskiego polityka, radnego San Francisko, który przeszedł do historii między innymi jako pierwszy polityk, który otwarcie mówił o swej orientacji.

„Śniadanie ze Scotem”, reż. Laurie Lynd, 2007 Kanada

Erik i Sam, dziennikarz i adwokat są szczęśliwą parą i od lat prowadzą razem spokojne życie, pewnego dnia zjawia się u nich 11-letni Scot.

„Tajemnica Brokeback Mountain”, reż. Ang Lee, 2005 Kanada, USA

Osadzona na „Dzikim Zachodzie” lat 60-tych XX w. historia dwóch mężczyzn, których od pierwszego spotkania łączy nierozerwalna więź wielkiej miłości.

„C.R.A.Z.Y.”, reż. Jean-Marc Vallée, 2005 Kanada

Historia miłości syna do ojca, miłości tak silnej, że zmuszającej go do życia w kłamstwie. Nieoczekiwanie wydarzenia pomagają mu zaakceptować prawdę o sobie a ojcu wytrwać w miłości do syna takiego, jakim jest.

„Gry weselne”, reż. Ol Parker, 2005 Wielka Brytania, Niemcy, USA

„Gry Weselne” to historia dziewczyny, która w dniu swojego ślubu zakochuje się w innej kobiecie.

„Śniadanie na Plutonie”, reż. Neil Jordan, 2005 Wielka. Brytania, Irlandia

Urodzony w katolickim, irlandzkim miasteczku transwestyta wyrusza do Londynu, gdzie ma nadzieję odnaleźć miłość, akceptację i matkę, która porzuciła go jako niemowlę.

„Godziny”, reż. Stephen Daldry, 2002 Wielka Brytania, USA

Rozgrywająca się na różnych płaszczyznach czasowych historia trzech kobiet różnych orientacji, które muszą przewartościować swoje dotychczasowe życie. Ekranizacja prozy Michaela Cunninghama.

„Monster”, reż. Patty Jenkins, 2003 Niemcy, USA

Historia życia prostytutki Aileen Wuornos która w 2002 roku została stracona wyrokiem sądu za zabójstwo sześciu osób, w tym policjanta. Film skupia się na czasie kiedy to Aileen pozostawała w homoseksualnym związku z kobietą o imieniu Shelby.

„Gdyby te ściany mogły mówić 2”, reż. Anne Heche, Jane Anderson, 2000 USA

Na film składają się trzy nowele. Każda z nich opowiada o kobietach, które kochają kobiety.

„Nie czas na łzy”, reż. Kimberly Peirce, 1999 USA

Film z Hilary Swank w roli głównej, oparty na prawdziwej dramatycznej historii Brandona Teeny, osoby transpłciowej, która po “zdemaskowaniu” pada ofiarą brutalnego gwałtu i morderstwa.

„Filadelfia”, reż. Jonathan Demme, 1993 USA

Zwolniony z pracy prawnik, homoseksualny Andrew Beckett, chory na AIDS, podaje do sądu swoich byłych pracodawców.

Każdy może przeciwdziałać rozpowszechnianiu homofobii

Kiedyś myślałam, ze homofobia to jest taka zwyczajna niechęć wobec gejów i lesbijek. Myślałam też, że głupie dowcipy czy niewybredne obraźliwe uwagi zdarzają się tylko grupie źle wychowanych ludzi.

Ale dziś już tak nie myślę.

Mój Gej Młodszy został zaatakowany w środku miasta, na Marszałkowskiej, gdy wraz ze swoją sympatią wracali z zabawy sylwestrowej i trzymali się za ręce. Zostali zwyzywanie, rozdzieleni, doszło do przepychanek, szarpaniny …

To wydarzenie dało mi wiele do myślenia. Zrozumiałam, ze homofobia jest czymś znacznie silniejszym i może prowadzić do tragicznych w skutkach zdarzeń. Poczułam wewnętrzny przymus, żeby się temu oficjalnie przeciwstawić.

I proszę Was, abyście mi w tym pomogli.

Jeśli teraz ktoś z Was pomyślał, ze jego to nie dotyczy, bo nie zna osobiście ani jednego geja czy lesbijki – to się myli. Szacunkowe badania z wielu anonimowych prób wskazują na 5-10% osób LGBT w populacji.

To co najmniej 1 osoba na 20. Każdy z nas zna taką osobę – ale być może o tym nie wie.

Z rozmów z wieloma gejami i lesbijkami wiem, ze homofobia w Polsce ma się dobrze, jest powszechna i jest powodem cierpień wielu osób, a także zerwania więzi rodzinnych.

Ale możemy to zmienić.

Niektórzy z nas urodzili się lesbijkami, gejami czy osobami potrzebującymi korekty płci.

Ale nikt nie urodził się homofobem czy transfobem. Hodujemy to przez całe życie. I przyczyniamy się do rozpowszechniania uprzedzeń również poprzez zaniechanie i przyzwolenie.

Przypomnijcie sobie, kiedy słyszeliście jakiś poniżający żart czy obelżywą deprecjonującą uwagę na temat osób LGBT?

Powiedzmy NIE. Nie dawajmy przyzwolenia do szerzenia się deprecjonujących uwag i poniżających żartów na temat lesbijek, gejów czy osób transseksualnych.

Każdy może to zrobić.

I proszę Was o to nie tylko jako matka dwóch gejów, ale również po prostu jako człowiek – bo ja z takim brakiem reakcji po prostu źle się czuję

Gala KPH

Gala KPH (Kampania Przeciw Homofobii) była wspaniała. Byłam i ja – Rodzic z Akademii Zaangażowanego Rodzica. Zaangażowana jestem nie z własnej woli i trochę niechętnie, ale popchnięta przez syna geja toczę się do przodu. Głównie z poczucia obowiązku, bo gdzieś po drodze mojej ścieżki edukacyjnej właśnie to poczucie we mnie wpojono.Wolałabym siedzieć w przyjaznych, bezpiecznych ścianach własnego domu ale nie jestem tutaj- na Gali. Bo nauczono mnie obowiązek przekładać nad własną wygodę. Więc mimo, że wolałabym zacisze domowe i udawanie, że nic się nie dzieje to jestem tu żeby dać świadectwo poparcia i oparcia tym młodym ludziom wypełniającym salę.

Tylko dlaczego czuję, że są osamotnieni?   Gdzie się podziało moje pokolenie? Mam 67 lat więc chyba jeszcze nie wymarli?!  Co się stało z moimi rówieśnikami, osobami LGBT – dlaczego ich tu nie ma? Pan Raczek samotnie reprezentuje to pokolenie ale gdzie reszta żeby wesprzeć  tych młodych ludzi pełnych nadzieji, że Państwo przez swoją politykę edukacyjno – prawną pozwoli im żyć spokojnie jak tym wszystkim innym – hetero.

Czy siedzą w swoich zacisznych twierdzach i przeliczają czy im się opłaca ujawnić czy nie i jaka będzie cena?

Mnie też się nie opłaca. Mam dość chodzenia na demonstracje, strzępienia języka w prasie, radiu , telewizji, wśród bliższych i dalszych znajomych, w rodzinnym gronie.  Ale robię to bo czuję, że jest to mój obowiązek. Jeżeli ja Rodzic odpuszczę to kto zatroszczy się o prawa mojego dziecka? Jeśli wszyscy zostaną w szafie to kto im zostanie?

„Moda” na homoseksualizm przyszła z Zachodu – to taki częsty argument. Gdyby na tej sali byli nie tylko młodzi ale osoby w każdym wieku, gdyby tu było moje pokolenie to tego argumentu już nikt by więcej nie użył. Bo przecież osoby homoseksualne zawsze będą, są i były- tylko dlaczego nie ma ich tu z nami?!