Przekażmy sobie znak pokoju

Nieczęsto uczestniczę w uroczystościach o charakterze religijnym, ale celebra przekazywania sobie znaku pokoju jest mi oczywiście znana.  Łamie ona anonimowość  uczestników mszy, pozwala nawiązać kontakt wzrokowy, niektórzy bardzo się angażują podając sobie ręce nawet z daleko siedzącym wiernym. Za pomocą tego gestu przez chwilę przestajemy się koncentrować na kapłanie celebrującym nabożeństwo a wchodzimy w relację w innymi modlącymi się. I dalej byłoby tak pięknie, gdyby Kampania przeciw Homofobii nie odwołała się do tego elementu nabożeństwa w kościele katolickim.  Dwie splecione w powitaniu dłonie, jedna z symboliczną tęczową bransoletką a druga z różańcem. Niby niewinne. A w następną niedzielę po pojawieniu się kampanii w Internecie polskie świątynie zadrżały, zamarły z oburzenia, krzyczały i wskazały wiernym, za pomocą listu, właściwą drogę. Ten list ktoś napisał. Jakiś człowiek napisał, pod dyktando, może samodzielnie, nieważne, zasiał pogardę. Podpisało się trzech hierarchów. Mam nadzieję, że autor listu, który został wiernym odczytany, przyjrzał się kampanii społecznej, obejrzał film, wysłuchał ludzi, którzy mówią o swojej wierze. Czegokolwiek w tym liście nie napisał, mam nadzieję, że rzetelnie film obejrzał i przeanalizował. Chciałabym wierzyć, że się nie zgadza z tym co napisał, tylko musi służyć. Wynika z tego, że jestem człowiekiem głębokiej wiary. Tak, wierzę w możliwości analityczne człowieka i możliwości podjęcia próby zrozumienia świata wokół siebie. Dzisiejszy świat nie wymaga od nas współczucia w znaczeniu litości, wymaga od nas współodczuwania. Równoważyć chcemy serce i rozum, i z wyboru „nie robić bliźniemu swemu tego, co nam niemiłe”. Dlaczego więc robimy? Dlaczego koncentrujemy się na symbolach a nie na człowieku? Dlaczego różaniec w ręku geja oburza, a różaniec w ręku kłamcy nie oburza? Dlaczego symbol Polski Walczącej nie oburza na koszulce rasisty, seksisty i homofoba/odpowiednio rasistki, seksistki i homofobki/ a jako symbol Czarnego Protestu już tak? Często słyszę „ bo ja mam konserwatywne poglądy” z czego, w mniemaniu właściciela poglądów, wynika że tylko jego rozumienie i używanie symboli jest właściwe i daje mu prawo do „nierozwoju”. Mówimy o fali hejtu a powinniśmy mówić głośno  o nienawiści  i wykluczeniu. Hejt jest stylistycznie za słaby i nie pokazuje tej wielkiej siły pogardy. A takie listy czytane na mszach – pokazują. Kampania społeczna Przekażmy sobie znak pokoju niedawno zorganizowana przez KPH ma głębokie i wielopłaszczyznowe przesłanie. Wskazuje jak wieloraka jest wiara, wiara w człowieka, wiara w Boga, wiara w człowieka i w Boga. Wiara dojrzewa, ewoluuje, słabnie i wzmacnia się. Żywa wiara reaguje na bodźce z otaczającego świata. I to jest znak pokoju, który ja chciałabym przekazać, a jestem po stronie tęczowej bransoletki.

Reklamy

Gala LGBT i naród

Równiutko tydzień temu byłam w Warszawie na Gali, w Mariocie, obcowałam celebrytami, działaczami organizacji równościowych, dziennikarzami i wieloma innymi osobami, które przyszły na to spotkanie z przyjaźni, zaangażowania, poczucia współuczestnictwa w ważnej misji. Sojusznicy. Było elegancko, młodzieżowo i nienarodowo. Tak, tak,  gośćmi były osoby niepolskiej narodowości ale nie widziałam oznak upadku poczucia patriotyzmu. Nadal mówię i myślę po polsku. Obcowanie z cudzoziemcami, obcowanie z lesbijkami, gejami, osobami transseksualnymi zupełnie nie zatruwa mojej duszy i umysłu. Wniosek jest jeden – nie jestem wrażliwa na „sprawę polską”, co w przyszłości doprowadzi do katastrofy, bo gotowa jestem widzieć lesbijki i gejów na ślubnych kobiercach a obcokrajowców na ulicach. Jednym słowem naród się na mnie zawiódł. Jednak świadoma definicji narodu, wspólnoty języka i tradycji trochę ubolewam, że stanowię jeden naród z kibolami, niektórymi posłami i posłankami, przywódczyniami i przywódcami narodu. W sumie przykro mi, że mój naród odsyłany jest pod eskortą policji z Madrytu do Warszawy. Naród ma koszulki z wyraźnymi deklaracjami i kompletną amnezję (dotyczy tego narodu urodzonego w PRL) i niezbyt dobre oceny w szkole (dotyczy narodu z przywilejem późnego urodzenia). Różnią nas pryncypia. Żeby z kimś rozmawiać nie muszę mieć kija w ręku, w celu wzmocnienia ekspresji wypowiedzi. Naród nie był na Gali, był wprawdzie zajęty biciem kibiców innej drużyny w Madrycie, ale pewnie i tak by nie przyszedł. Różnią się nasze myśli, choć myślimy po polsku, a za pomocą tych samych konstrukcji gramatycznych budujemy inne znaczenia. Czy jeszcze jestem narodem?  DORLLE