Made in Sweden – Gayteborg

Dzięki rozległym międzynarodowym kontaktom KPH zostałyśmy zaproszone – dwie matki – do Geteborga w Szwecji, na spotkanie rodziców osób LGBTIQA . Zaproszenie przyjęłyśmy z radością i bardzo wczesnym rankiem stawiłyśmy się na lotnisku warszawskim, żeby z przesiadką w Berlinie, bardzo małymi  samolocikami dostać się na miejsce. Przywitała nas pogoda rodem ze szwedzkich kryminałów, krótkotrwałe intensywne deszcze przeplatały się z  epizodami bezchmurnego, słonecznego nieba.  Szwedzcy gospodarze przyjęli nas po królewsku, zapewniając bardzo elegancki hotel i pyszne kolacje.  Miasto, o solidnej XIX-wiecznej zabudowie, całe zostało ozdobione tęczowymi flagami o niezwykle intensywnych kolorach. Flagi te pięknie kontrastowały wielobarwnymi chmurami. W tak niezwykłych okolicznościach przyrody grupa kilkunastu matek z Ukrainy, Mołdawii, Białorusi, Rosji, Chorwacji  i Polski  spędziła razem kilka dni na wspólnych rozmowach i paradowaniu. Bardzo ciekawe było spotkanie w ratuszu,  gdzie przedstawiono sytuację osób LGBTQIA w Geteborgu.  Z rozmowy z działaczami i urzędnikami wynikało, że najważniejszy był pierwszy krok i ogólna zgoda prawie wszystkich partii wchodzących w skład samorządu, na systemowe wdrażanie elementów równościowych i konsekwentne  stosowanie przepisów o mowie nienawiści i ściganie przestępstw na tle homofonicznym.  W małym kraju,  w którym od kilkudziesięciu lat pojawiają się emigranci ze wszystkich stron świata, byłoby z pewnością łatwo wzniecić zamieszki na tle rasowym  i bez problemu budować getta innych wykluczonych. Oczywiście nie obywa się bez poważnych problemów, na temat których toczy się w Szwecji poważna dyskusja. Jednak państwo próbuje stworzyć taki system narzędzi prawnych, które pozwalają bronić „obcego”.  W powszechnej świadomości wrogość wobec  LGBTQIA jest przejawem złego wychowania, zaściankowości. Miasto przeznacza na działalność organizacji równościowych określone środki z budżetu, dzięki którym wspierana jest edukacja nieformalna i inne inicjatywy włączające. W ramach edukacji szkolnej uczniowie poznają seksualność człowieka we wszystkich jej aspektach, dlatego dodatkowe działania trafiają na przygotowany grunt.  Wiadomo, że nie ma światów idealnych i obecnie pojawia się nowa duża fala emigrantów, w których rodzinnych kulturach, homoseksualność  karano śmiercią. Zderzenie z wartościami reprezentowanymi przez państwo i kościół szwedzki bywa trudne i niezrozumiałe. To jest jedno z nowych wyzwań edukacyjnych. Warto zaznaczyć, że formalnie miasto Geteborg działania równościowe na większą skalę podjęło w 2006 roku i moim zdaniem po jedenastu latach widać pozytywne efekty w przestrzeni publicznej.

Jednym z punktów programu był udział w WEST PRIDE, która była główną, masową imprezą dwutygodniowego maratonu równości.

Geteborg jest drugim co wielkości miastem w Szwecji i o liczy ok. 520 tysięcy mieszkańców. Już wczesnym popołudniem widać było w mieście poruszenie i grupki ludzi podążających na wybrzeże, do portu, gdzie rozpoczynał się marsz. Parada prowadziła przez stare centrum. Wyznaczona została niezbyt długa trasa, wokół ustawiono barierki nie dla bezpieczeństwa, tylko dla porządku i żeby widzowie znaleźli sobie miejsce. Podczas całego marszu towarzyszyli nam ludzie, którzy przyszli specjalnie, żeby pozdrowić uczestników. Rodziców ( w naszej zorganizowanej grupie) było ok. 80 osób na kilkadziesiąt tysięcy paradujących. Kiedy się pojawialiśmy witano nas oklaskami i słowami RESPECT. Dla wszystkich „zagranicznych matek- gościń” taki aplauz był zaskoczeniem, ale dawał ogromną przyjemność i satysfakcję. Na całej  Paradzie policjantów było dwóch, na koniach przystrojonych tęczowo, i można było zrobić sobie zdjęcie. Jedynie pies rasy mops, choć w kolorowym ubranku, poszczekiwał w naszą stronę, przerażony taką ilością ludzkich nóg przebierających przed jego nosem. Myślę jednak, że ten fakt agresji można puścić w niepamięć.

Podsumowując tę wizytę, muszę powiedzieć, że zabrakło nam kontaktu z rodzicami szwedzkimi, nie było okazji, żeby z nimi porozmawiać, zapytać jaką drogę przeszli , czego oczekują od swojego państwa, od swojego kościoła, jeśli jest dla nich ważny. Czy i jak mogą pomóc innym rodzicom i ich dzieciom? Również zbyt mało czasu i zbyt późno poświęcono wzajemnym rozmowom zaproszonych matek z Europy środkowo-wschodniej. Ale to nauka na przyszłość i przypomnienie, że kraje postkomunistyczne potrzebują rzetelnej analizy sytuacji społecznej i wsparcia rządów i środowisk równościowych krajów demokratycznych na arenie międzynarodowej. Główne przesłanie wynikające z tego spotkania to wniosek , że prawa człowieka nie mogą stać się przedmiotem politycznego handlu i manipulacji. Rozumiem to jako obowiązek wobec wszystkich wykluczonych.

Dorlle z Koleżanką

Reklamy

LUDZIE , MANIFESTACJE I ODRZUCONE FLAGI

Od jakiegoś czasu już planowałam tę sobotę w Warszawie. 6 maja 2017 r. Chciałam być tylko na Marszu Wolności, bez innych zajęć i spotkań. Indywidualnie, bez autokarów i wspólnotowych uniesień.  Pogoda, swoją majową urodą i ociepleniem, zaskoczyła wszystkich.  Warszawianki i warszawianie w letnich strojach, przyjezdni ciągnęli za sobą swetry i zimowe kurtki z puszkiem. Jednak wiara w zmiany pozwoliła znieść trudy manifestowania w przygrubej odzieży.

„Przemówienia wstępne” znam z telewizji, bo daleko stałam, „przemówienia zstępne” chłonęłam na żywo. Niepierwsze to moje manifestacje, tak w Warszawie jak i w rodzinnym mieście, dlatego już mogę pokusić się o refleksję. Ubiegłoroczna majowa manifestacja warszawska była radosna, pełna nadziei,  niezachwianego poczucia przynależności do Europy. 6 maja 2017 r. w Warszawie szedł kilkudziesięciotysięczny pochód pięćdziesięciolatków, smutnych, zatrutych medialnymi jadem, tracących we własnych umysłach prawo do obrony.  Dlaczego? Bo chcemy wierzyć we wspólnoty, ale ich nie ma. Nie solidaryzują się z nami nawet własne dzieci.  Intencje, które nami kierują są dla nich anachroniczne i niewiarygodne. Dlaczego? Bo uśmiechamy się do działaczy ruchów LGBT…, ale nie żądamy od naszych liderów, aby uznali ruchy mniejszościowe za swoje priorytety. Skandaliczne zachowanie ochroniarzy, brak reakcji „polityków pierwszego szeregu” nie daje nadziei. Przeszłam całą trasę, flagi tęczowe były widoczne, dodawały kolorytu, ale na zakończenie nikt nie powiedział, że udział w manifestacji grup wykluczanych przez PiS, jest bezcenny.  Za to lider PSL-u zaintonował Rotę. Usłyszałam jęk młodych ludzi stojących z boku i komentarz „no to grubo”, a przed sobą widziałam scenę pełną przywódców partyjnych nieznających tekstu. I to był trochę szantaż, Panie Liderze PSL-u, bo ta wielotysięczna granda pięćdziesięcio- sześćdziesięciolatków nie umie nie śpiewać Roty. Śpiewaliśmy w PRL-u w różnych okolicznościach, śpiewaliśmy w Nowej Polsce w różnych okolicznościach, i jesteśmy zaprogramowani,  i symbol działa. My nie rzucimy ziemi, nie pogrzebiemy języka, bo słabo znamy inne, choć żal po dynastii Piasów, już trochę przygasł.

Drodzy Państwo na Trybunach, myślcie o nas poważnie, nie szantażujcie nas wrogim obozem, zaproponujcie dyskusję o nowoczesnym świecie, w którym wspólnie się znaleźliśmy, choć wygodniej było w oswojonych grajdołach.  My już myślimy o sobie poważnie i wiemy, że nasz świat to RÓWNE PRAWA dla wszystkich i nieważne, że nikt wcześniej nas tego nie uczył. Dojrzałość tego wymaga. To już nie tylko światopogląd, to nasz obowiązek.

Szanowni Ludzie z Trybun!!! Ta grupa manifestujących  – nieważne 12 tys. czy 90 tys. – wielokrotnie na Was głosowała. Nie z powodu Państwa urody, bujnego życia prywatnego, czy niezwykłych dokonań np. sportowych. Kluczem są poglądy i odwaga cywilna. Przyznaję Państwu prawo błędu ,nie daję prawa do braku odwagi, do konformizmu.  Nie bójcie się tęczowej flagi, to także droga do młodych.

DORLLE

Mama lesbijki: „Moja córka nie jest chora, zła, zboczona”

– Jest mądra i kochana. Urodziła się z taką orientacją seksualną i nikt tego nie zmieni – mówi Anna, mama Beaty.

Rozmowa z Beatą, lesbijką, i Anną, jej mamą zaangażowaną w działalność Fabryki Równości w Łodzi i Kampanii Przeciw Homofobii w Warszawie.

Artykuł pochodzi z Gazeta Wyborcza Łódź

Estera Flieger: Wasza pierwsza rozmowa o tym, że Beata jest lesbijką. Pamiętacie ją?

Beata: Siedem lat temu, w tym mieszkaniu. Wyjeżdżałam do Warszawy. W piątek dostałam pracę, a w poniedziałek musiałam być już na miejscu. Wszystko potoczyło się bardzo szybko, był to stresujący moment. Po wszystkim poczułam ulgę. Zrzuciłam z siebie spory ciężar. Mama ucałowała mnie i powiedziała, że wszystko jest w porządku i bardzo mnie kocha. Nie wyrzuciła za drzwi. Zdarza się, zwłaszcza w stosunku do mężczyzn, że rodzina reaguje agresywnie. Wcześniej z rodziny wiedział tylko brat.

Anna: Kiedy studiowała, kręcili się jacyś chłopcy. Ale szybko znikali. Zastanawiałam się, dlaczego? Tego dnia przy obiedzie zaczęłam wiercić córce dziurę w brzuchu. Mówiłam, że warto mieć partnera i pomyśleć o dzieciach. Zaczęła płakać. Pomyślałam, że sprawiłam jej straszną przykrość. Przeprosiłam. Płakała dalej. Przeprosiłam więc po raz drugi. Usłyszałam, że nic nie rozumiem. Przytuliłam córkę. Wtedy mi powiedziała. I wyszła. Zaczęłam szukać informacji w internecie. Czytałam różne rzeczy. Sporo hejtu. I tragiczne historie. Nie rozmawiałyśmy przez kilka dni. Nie wyobrażałam sobie, jak to będzie. Umówiłam się na wizytę u psychologa polecanego przez ówczesny łódzki oddział Kampanii Przeciw Homofobii.

Jak wyglądała wizyta?

Anna: Trzeba było na nią czekać trzy tygodnie. Do tego czasu uspokoiłam się. Poszłam do psychologa tylko po to, żeby potwierdził to, co już sama dobrze wiedziałam. Moja córka nie jest zła, chora, zboczona i przeklęta, ale jest mądra i kochana. Urodziła się z taką orientacją seksualną i nikt tego nie zmieni. Zaraz po tym, w internecie, znalazłam list innej matki z Łodzi, w którym zapraszała rodziców gejów i lesbijek na spotkanie. Pierwsze tego typu wydarzenie w Polsce. Zdecydowałam się. Okazało się, że wzięła w nim udział psycholożka, która znała moją córkę. Beata już wcześniej działała w KPH. Nie mówiła wiele o sobie. Nie znałam więc mojego dziecka. Okres od końca liceum do końca studiów to wyrwa. Nie wiem, czy córka pamięta ten moment, w którym po raz kolejny ją przeprosiłam. Za wypowiedzi, które mogły ją w przeszłości urazić. Nie byłam homofobem. Jestem dobrze nastawiona do ludzi. Ale mogłam kiedyś powiedzieć coś przykrego.

Beata: Nigdy nie czułam urazy. Mama nie miała kontaktu z osobami homoseksualnymi. Opierała się na przekazie medialnym lub plotkach. Mogło to opóźnić mój coming out.

Wróćmy jeszcze do tego momentu. Czy planowałaś powiedzieć mamie wcześniej?

Beata: Nie planowałam tego. Wahałam się. Trudniej było, mieszkając z mamą. Pożegnanie przed wyjazdem było mobilizujące. Nie chciałam też niczego mówić, dopóki kogoś nie poznam. Na studiach dopiero poznawałam siebie. Był okres, kiedy uważałam się za osobę biseksualną. Kiedy dojrzewałam, mało było miejsc, gdzie osoby homoseksualne mogły się spotkać. Może dwa kluby. Miałam tolerancyjne koleżanki, z którymi bardzo dobrze się tam bawiłam. Wśród nich jedną lesbijkę, o czym długo nie wiedziałam. Wyoutowałyśmy się sobie nawzajem, pijąc piwo. Potem zaangażowałam się w działalność KPH.

I mniej więcej wtedy poznałaś Ulę. Opowiedzcie o dniu, w którym przedstawiłaś partnerkę mamie.

Beata: To był kolejny etap. Stresowałam się bardziej od Uli. Ale rozmowa była na luzie.

Anna: Byłyśmy gdzieś na mieście. Chyba na jakimś spotkaniu. Kolejny raz Ula odwiedziła mnie już w domu. Dostałam fiołka, który rośnie do dziś. Dziewczyny mieszkały już wtedy razem. Początkowo nie traktowałam ich jak partnerki, ale trochę jak koleżanki. Szanuję wybory dzieci. Ula jest bardzo fajna, myślę, że się dogadują. O jej mamie mówię, że to teściowa Beaty. Ludzie często pytają mnie o to, która jaką rolę pełni w związku.

I co pani mówi, kiedy pytają o rolę w związku córki?

Anna: Tu nie ma podziału na role. Dziewczyny wstają rano i robią wspólnie śniadanie. Wszystko zresztą robią razem. Zauważyłam, że w takim pytaniu bardzo często chodzi o seks. Zwłaszcza w kontekście związków gejowskich. Ludzie, którzy nie mają kontaktu z osobami homoseksualnymi, tym interesują się najbardziej, szukają „pikantnych szczegółów”. Przeważnie nie obchodzi ich to, jak ktoś naprawdę żyje. To przykre.

Beata: Partnerzy, również w związkach heteroseksualnych, powinni być równi. Nadal przyjmuje się, że mężczyzna zarabia pieniądze, a kobieta siedzi z dziećmi lub że po pracy tylko ona zajmuje się domem. Obserwując związki jednopłciowe, można więc zastanowić się, czy w heteroseksualnych kobieta nie dźwiga zbyt dużego bagażu.

Czy kiedykolwiek towarzyszyła wam myśl „A co ludzie powiedzą”?

Anna: Na początku zastanawiałam się nad tym. Ale dziś mało już mnie to obchodzi. Homofobia siedzi głęboko w nas. Mało jest ludzi całkowicie jej wyzbytych. Nawet część osób homoseksualnych ma ją w sobie.

Jak to?

Anna: To wynika z braku akceptacji własnej orientacji seksualnej, co jest spowodowane homofobiczną reakcją społeczeństwa.

Beata: To autohomofobia. Niektórzy latami nie są w stanie z tym sobie poradzić. Są też tacy, którzy nigdy nie wyjdą z szafy i będą zagłuszać emocje. Największym wyzwaniem jest przyznanie się rodzinie i współpracownikom, bo znajomych zawsze można poznać nowych.

Co przykrego was spotyka na co dzień?

Anna: Wsłuchiwanie się w to, co ludzie mówią na temat osób homoseksualnych. Chodzi przecież o moje dziecko. To, jak mówią, często rani mnie. Dlatego zdecydowałam się na mój coming out w pracy.

Przygotowywała się pani do tego?

Anna: Koordynatorzy KPH w Warszawie zainteresowali się spotkaniami rodziców w Łodzi. Przyjechali do nas i zachęcili do wzięcia udziału w ogólnopolskiej akcji społecznej „Rodzice, odważcie się mówić”. Potem była Akademia Zaangażowanego Rodzica. Jestem tam już od sześciu lat. Świetne zajęcia, dużo się dowiedziałam. I poznałam rodziców, którzy mają te same problemy. Bo kiedy dziecko wychodzi z szafy, to rodzice do niej wchodzą. Muszą to przerobić. Jedni robią to szybko, inni długo.

Pani szybko wyszła z szafy?

Anna: W czym moje dziecko jest gorsze? Na studia dostała się z najlepszym wynikiem. Dobrze ją wychowałam, choć czasem się kłócimy.

Beata: Mama szła jak burza. Nie miałam okazji porozmawiać z rodziną, bo mieszkałam poza Łodzią i nie widywałam się z nią bardzo często. Zrobiła to za mnie. I dobrze wyszło. Kiedy przyjeżdżam na święta, jest czas na odpoczynek, a nie poważne rozmowy przy stole.

Anna: Mamy małą rodzinę. Nie wyobrażałam sobie, że na imieninach czy urodzinach córka miałaby kręcić, kiedy ktoś ją zapyta o życie osobiste. Chciałam uniknąć krępujących sytuacji. Ale najpierw spytałam Beatę o zdanie. Bo wtedy uważała, że osoba homoseksualna nie musi nic o sobie mówić. Dałam jej do zrozumienia, że rodzinie jednak warto powiedzieć.

Jak wyglądały rozmowy z rodziną?

Anna: Umawiałam się na spotkanie. Zawsze byłam przygotowana. Miałam przy sobie materiały, zostawiałam coś do poczytania. Podkreślałam, że orientacja seksualna nie jest kwestią wyboru. Nie spotkałam się z żadną negatywną reakcją. Nie usłyszałam niczego złego. Choć ktoś mi powiedział, że skoro Beata jest lesbijką, to już nic z tym nie zrobię.

Beata: Okazało się też, że w rodzinie były osoby, które znały lesbijki czy gejów, co ułatwiło sprawę. Nikt wcześniej tym się nie chwalił.

Rodzic osoby homoseksualnej ma więc swój coming out. Również w pracy.

Anna: Porównuje się go do żałoby. Bo umiera nasze wyobrażenie o dziecku. Że weźmie ślub i że pojawią się wnuki. Moja pierwsza rozmowa odbyła się miesiąc po coming oucie Beaty. Musiałam to komuś powiedzieć. Wylałam tyle łez. Minął rok, zanim powiedziałam rodzinie i współpracowniczkom. Akurat był to okres, w którym dużo rozmawiało się o Annie Grodzkiej, bo dostała się do Sejmu. Nasłuchałam się. Broniłam jej, jak mogłam i umiałam. Pomyślałam wtedy, że muszą dowiedzieć się o Beacie. Nie obyło się bez łez. Jedna koleżanka przyznała, że otworzyłam jej oczy i nawet stara się przekazywać podstawowe informacje dalej. Bardzo chciałabym, żeby wszyscy rodzice mogli powiedzieć: „Mam dziecko homoseksualne. Jestem z tego dumna”. Wiele by się zmieniło. W bloku obok, w szkole, kościele, są przecież osoby homoseksualne lub ich rodzice.

Jak to jest być osobą homoseksualną i mamą osoby homoseksualnej w Polsce?

Beata: Nie jest lekko. Boję się przede wszystkim przemocy, choć już mniej niż kiedyś. W zeszłym roku na Paradzie Równości w Warszawie obsługiwałam nawet platformę. Mniej przejmuję się hejtem. Ale polityka i Kościół wciąż źle nastawiają ludzi. Brakuje regulacji prawnych. Nie mogę się czuć w stu procentach bezpieczna i wolna. Trwa wykluczenie. Dlatego z tyłu głowy mam wyjazd za granicę. Nawet na krótko. Właśnie wróciłam z Holandii. Byłam na weselu. Muzułmanie, katolicy i pary homoseksualne bawiły się razem. Wszyscy potrafili ze sobą spokojnie rozmawiać. A co zrobić w Polsce, kiedy jest się zaproszoną na ślub? Pójść z partnerką?

Anna: Poznałam matkę geja z małej miejscowości. Powiedział, że nie będzie w niej mieszkał. Szkołę wybrał w dużym mieście. I już zapowiada, że na studia przeniesie się do większego.

Często się słyszy, że osoby homoseksualne prowadzą nieustabilizowane życie.

Beata: Jesteśmy z Ulą razem siedem lat. W Wielkiej Brytanii wprowadzenie związków partnerskich postulowały partie konserwatywne, dla których uregulowanie tych spraw było równoznaczne ze wzmocnieniem statusu rodziny. U nas wciąż jest to „zagrożenie dla rodziny”.

Anna: Osobom homoseksualnym najczęściej zarzuca się, niesłusznie zresztą, rozwiązłość. Związki partnerskie wiele mogłyby zmienić. Ułatwiłyby parom życie, a antagonistom zamknęłyby usta.

Dlaczego zdecydowały się panie na tę rozmowę?

Anna: Dzięki temu wywiadowi ktoś dowie się, że między innymi w Łodzi spotykają się rodzice osób homoseksualnych. Udzielają wsparcia nowym rodzicom i osobom LGBT. Jest w nas również chęć „adopcji”. Może z nami porozmawiać osoba homoseksualna, która nie ma dobrego kontaktu z rodzicem lub jest przed coming outem. Jest pomoc i wsparcie. Liczę na edukację. Chcę zmieniać sposób myślenia i wykreślić z języka polskiego słowa „skłonności” i „preferencje” w stosunku od osób LGBT. Pierwsze kojarzy się ze skłonnością do słodyczy, alkoholu itp. A drugie sugeruje, że jest jakiś wybór. Słyszy się, że osoby homoseksualne się afiszują. Mówili tak między innymi Ryszard Petru i Lech Wałęsa. Za pieniądze podatników niedawno został zaproszony do Sejmu psycholog, który twierdzi, że homoseksualistów należy leczyć, choć Światowe Towarzystwo Psychologiczne negatywnie opiniuje jego tezy. W Akademii Zaangażowanego Rodzica są osoby, które szybko reagują na takie wypowiedzi czy podobne zdarzenia, pisząc pisma i oświadczenia. Aktywnie angażujemy się we wszystkie działania mające pomóc osobom LGBT.

Beata: – Parę lat temu zastanawiałabym się. Ale jestem w takim momencie, że udzielenie wywiadu nie jest już dla mnie problemem. Może pomogę osobom, które są głęboko w szafie. Zarówno rodzicom, jak i ich dzieciom.

Gdzie szukać wsparcia?

Rodzice osób homoseksualnych mogą skorzystać z pomocy psychologa i skontaktować się z innymi rodzicami, dzwoniąc pod numer 48 669 499 750 lub pisząc pod jeden z adresów mailowych: rodzice@fabrykarownosci.com i rodzice@kph.org.pl. Więcej dowiedzieć mogą się, odwiedzając strony rodzicelgbt.blox.pl i rodzicelgb.wordpress.com.

….

 

Ruszyła rekrutacja do Akademii Zaangażowanego Rodzica – zgłoś się!

8 kwietnia rozpocznie się kolejna edycja Akademii Zaangażowanego Rodzica – cyklu bezpłatnych weekendowych warsztatów skierowanych do rodziców osób LGBT. Jeżeli jesteś mamą lub ojcem lesbijki, geja, osoby biseksualnej lub transpłciowej  i zależy Ci na tym, aby poszerzyć swoją wiedzę w obszarach związanych z orientacją psychoseksualną i tożsamością płciową oraz nabrać swobody w rozmawianiu na te tematy, to Akademia jest dla Ciebie. Rekrutacja trwa do 21 marca. 

Więcej na  https://kph.org.pl/azr-rekrutacja-2017/

oraz post na FB :  https://pl-pl.facebook.com/lgbt.kph/

Rodzice – zgłoście się!

Dzieci – powiadomcie swoich Rodziców!

Różowe trójkąty

27 stycznia z okazji Międzynarodowego Dnia Pamięci o Ofiarach Holokaustu i 72. Rocznicy wyzwolenia niemieckiego nazistowskiego obozu zagłady Auschwitz-Birkenau uczestniczyłam w spotkaniu zorganizowanym przez Fundację im. Róży Luksemburg i Kampanię Przeciw Homofobii poświęconym osobom LGBT, które jako zagrożenie dla czystości narodu były ofiarami nazizmu.
Mimo upływu lat, a może również i z tego powodu, nadal nie ma na ten temat pełnych danych. Życiorysy osób oznaczanych przez nazistów różowymi trójkątami do dziś pełne są białych plam i nadal są przedmiotem badań. Za niektórymi osobami zaginął wszelki ślad. Wielu tym, którzy przeżyli, wyzwolenie nie przyniosło wolności – jedynie na wiele lat zamienili obóz na więzienie.
Penalizacja osób homoseksualnych zakończyła się w Niemczech dopiero w latach siedemdziesiątych.
Niezwykły wywiad ze Stefanem Kosińskim można przeczytać w publikacji https://www.kph.org.pl/publikacje/rozowe_trojkaty.pdf
Nigdy więcej.

Żywa Biblioteka w Łodzi

W dniu 13 listopada br. w Łodzi w Centrum Dialogu im. M. Edelmana odbyła się Żywa Biblioteka. Zostałam poproszona o wzięcie udziału jako żywa książka pt. „Matka lesbijki” wraz z moją koleżanką z Akademii Zaangażowanego Rodzica.

Dla mnie  była to już czwarta ŻB, ale druga w Centrum Dialogu im. M. Edelmana.

Po każdej mam inne wrażenia, ale jedno łączy ŻB – jest to bardzo szlachetna i niezwykle ważna inicjatywa społeczna, a my książki jesteśmy potrzebni. Chcę podkreślić, że organizacja ŻB była doskonała (organizatorami była Fabryka Równości i Centrum Dialogu). Każdego roku mamy  więcej książek (28 osób i ok. 300 wypożyczeń – o ile się nie pomyliłam). Część całkiem nowych „pozycji”, nawet takie, o których wcześniej nie miałam pojęcia, że są w kręgu osób wykluczonych. Szkoda, że jako książki nie mogliśmy z  kilkoma wymienić się wiedzą i wrażeniami. Ja miałam łącznie 5 spotkań (rano było trochę mniej osób). Na początku były dwie 17 letnie dziewczyny  (każda osobno). Były przed coming outem. Obawiały się, chciały wiedzieć jak to było z moją córką i jak ja to przyjęłam.

Następnie do mojego stolika podeszły dwie nauczycielki w średnim wieku (takim jak ja). Jedna z nich uczyła przedmiotu „Przygotowanie do życia w rodzinie” lub jakoś tak podobnie. Uczyła na tych lekcjach między innymi o homoseksualizmie, ale  nigdy przez myśl jej nie przeszło, że jej córka jest lesbijką. Dowiedziała się od niej tak około 5 lat temu. Od tej chwili cały czas jest  w „szafie” (poza obecną przy rozmowie przyjaciółką). Pani co chwilę popłakiwała. Przyznała, że jej córka chce zalegalizować swój związek za granicą i być może pojedzie na ten ślub. Chyba była tym faktem podekscytowana i  szczęśliwa. I tu zdała sobie sprawę, że to szczęście jest tylko połowiczne, bo jak to nazwać, jak się nie można z nikim podzielić radością?

Chyba mi „zazdrościła” takiej otwartości i dumy z własnego dziecka. Smutno mi się zrobiło. Zaprosiłam ją na prywatną rozmowę. Nie wiem, czy się jeszcze odważy?

Późnej miałam młodą parę narzeczeńską (hetero). Przyszli na ŻB przygotowani. Ciekawi byli, jaki mam stosunek do związków partnerskich, do wychowywania dzieci, pytali o prawo, o dyskryminację, o relacje w rodzinie i byli ciekawi codziennego życia. Mimo że jak wspomniałam byli przygotowani do rozmowy, to wiele spraw ich zaskoczyło, parę razy przełamałam stereotypy. Spotkanie było interesujące. Na koniec przyszła do mnie młoda dziewczyna (tak ok. 25 lat) z małej miejscowości spod Częstochowy. Nie wiem, kim była (w sensie czy hetero czy homo), ale na wiele spraw otworzyłam jej oczy. Bardzo dziękowała za rozmowę.

Po zakończeniu  ŻB odbyło się małe spotkanie książek (choć już nie wszystkich). Wszyscy  byli bardzo zmęczeni ale bardzo, bardzo zadowoleni.

„Matka lesbijki” – Ania

Życzenia urodzinowe

Siedziałam na babskim spotkaniu i właśnie omawiałyśmy co kogo i gdzie strzyka jak zadzwonił telefon. Odruchowo odebrałam choć zwykle sprawdzam czy znajomy numer. No nie był znajomy więc głosem zołzy – specjalnie zarezerwowanym dla telemarkietingowców potwierdziłam , że ja to ja. Ale kto mówi?!
Z jednej strony klekoczą koleżanki emerytki z drugiej jestem głucha a w słuchawce szumy. Przyjaciel?, jaki przyjaciel? Jasia?
Nie znam przyjaciół Jasia, ukrywa ich przedemną, Krzyś- jaki Krzyś?
Byłeś u mnie w domu?, no nareszcie wiem kto zacz i szybko zmieniam ton na bardzo uprzejmy. W słuchawce szumi, on coś mówi, wydaje mi się, że nie rozumiem. Powtórz! powiedz to jeszcze raz, mów, mów, mów. – Dziękuje pani za urodzenie i wychowanie tak wspaniałego syna (to był dzień jego urodzin), jest wspaniałym przyjacielem i człowiekiem.- czy ja naprawdę dobrze słyszę?
To ja stara cholera powiedziałam mojemu kochanemu dziecku, że mi zrujnował życie jak mi oświadczył, że jest gejem a tu takie życzenia.
Worek pokutny na głowę i żebrać o przebaczenie!